شعاع مشرق

امروز : جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۶ مصادف است با 2018 , January 19 , Friday - ساعت ۱۴:۵۶:۲۱

سرتیتر خبرها :

طراحی سایت و قالب وردپرسطراحی سایت و قالب وردپرسطراحی سایت و قالب وردپرس
پیوندها









  • تعداد نظرات : ۱ نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۶ دی, ۱۳۹۶ - ۲۰:۳۴
  • شما اینجا هستید : اخبار اصلی > یادداشت
  • کد مطلب : 82075
  • جراحی اقتصادی؛ از الزامات تا واقعیت‌ها

    پرینت
      

    دولتی که قصد خرید گندم دارد بانک‌ها را مکلف به پرداخت می‌کند و با این کار در حقیقت در حال دخالت در بازار پولی است. بنایراین اگر قرار است جراحی واقعی اقتصادی صورت بگیرد، تمام مشکلات اقتصادی باید یکجا مورد جراحی قرار بگیرد.

    سال‌هاست اقتصاددانان فارغ از نگرش فکری که به آن تعلق خاطر دارند، از لزوم جراحی بزرگ اقتصادی در ایران می‌گویند.

    یکی از جراحی‌هایی که سال‌هاست در اقتصاد ایران مطرح می‌شود و هیچ‌گاه ‌این جراحی کامل انجام نشد و همواره به شکل مسکن با آن برخورد شده، واقعی‌سازی قیمت حامل‌های انرژی و دیگری واقعی‌سازی قیمت ارز و همچنین منطقی‌سازی میزان سود و تسهیلات بانک‌ها بوده است. در دو، سه دهه ‌اخیر که اقتصاد ایران گرفتار تورم دورقمی بود، نرخ ارز، تسهیلات بانکی، قیمت فراورده‌های انرژی را تحت تاثیر قرار داد.

    بنابراین اگر قرار به جراحی واقعی و علمی اقتصاد ایران است باید برنامه کاملی در تمامی بخش‌های اقتصادی اجرا شود. دولت‌های یازدهم و دوازدهم به‌درستی تورم را به سمت تک‌رقمی‌شدن سوق داد و اگر تورم تک‌رقمی شود سایر شاخصه‌های اقتصادی هم تعدیل خواهد شد، به شرط آنکه دولت سیاست‌های پولی و مالی خود را واقعی تدوین کند. به عنوان مثال اگر قرار است سیاست مالی واقعی شود سیاست پولی هم باید واقعی شده و استقراض دولت از بانک مرکزی هم باید از این موضوع پیروی کند.

    دولتی که قصد خرید گندم دارد بانک‌ها را مکلف به پرداخت می‌کند و با این کار در حقیقت در حال دخالت در بازار پولی است. بنایراین اگر قرار است جراحی واقعی اقتصادی صورت بگیرد، تمام مشکلات اقتصادی باید یکجا مورد جراحی قرار بگیرد. در سنوات گذشته دولت‌ها همواره بخشی از معضلات اقتصادی را حل کرده و بخشی از این معضل لاینحل مانده است.

    در شرایط فعلی اگر دخالت دولت در بازار ارز نبود، شاید وضعیت بازار ارز اینگونه نبود. اگر قرار بر پذیرش واقعیت‌های اقتصادی است، نمی‌توان بخشی از اقتصاد را که به نفع ماست، پذیرفت و از پذیرش سایر بخش‌ها امتناع کرد.

    به طور یقین واقعی‌سازی حامل‌های انرژی باید اجرایی شود اما سوال بزرگی که در اینجا مطرح می‌شود این است که‌ آیا پالایشگاه‌ها، بهره‌ور مدیریت می‌شوند؟ آیا پالایشگاه‌ها نمی‌توانند تولید بهتر و بیشتری داشته باشند؟ آیا تولید پالایشگاه‌های ایران مطابق با استاندار‌های جهانی‌است؟ منظور از این سوالات این است که برای اصلاح ساختار اقتصادی نباید به‌سراغ ابزار قیمت رفت.

    ما نباید برای عمل جراحی اقتصاد به اصلاح قیمت‌ها بپردازیم بلکه مهم‌تر از اصلاح قیمت‌ها، کارآمدکردن و بهره‌ورکردن بنگاه‌های اقتصادی باید در دستور کار قرار بگیرد.

    بنابراین اقتصاد را باید همه‌جانبه دید و به عمل جراحی تن داد و اگر اقتصاد را همه‌جانبه مشاهده نکنیم منتج به آن خواهد شد که هر دو، سه سال قیمت انرژی را افزایش دهیم هر‌چند سال یک بار باید یکی از مشکلات اقتصادی را تعدل کنیم در حالی که اگر به اقتصاد آزاد معتقد باشیم باید همه لوازم آن را هم فراهم کرد و از جمله آنها بهره‌وری بنگاه‌هایی است که خدماتی مانند توزیع بنزین را به عهده دارند. بزرگ‌ترین مشکل این بنگاه‌ها این است که بهره‌وری در این مکان‌ها پایین و هزینه تولید در آن صعودی است در نتیجه اگر مردم قرار است قیمت واقعی سوخت را بپردازند باید بپرسند که‌ آیا بنگاه‌های تولید فرآورده‌های انرژی هم بهره‌ور هستند و آیا خودرو‌هایی که استفاده می‌کنند استاندارد است.

    بنابراین اقتصاد ایران نیاز به عمل جراحی دارد، اما این جراحی باید در تمام بخش‌های اقتصادی صورت گیرد.

    هادی‌ حق‌شناس

    برچسب ها :
    انتشار یافته: ۱
    1. حق شهروندی مردانه !

      یکی از شعارهای تبلیغاتی دکتر حسن روحانی در پیش و پسا انتخابات ۹۲، تدوین منشور حقوق شهروندی و اجرایی شدن آن بود که خوشبختانه به موقع صورت گرفت. اما هیچ منشوری برای آرشیو شدن نوشته نمی شود، بلکه تدوین می گردد که محقق گردد؛ وگر‌نه صرف گردآوری حقوقی که به‌صورت پراکنده در اسناد قانونی مختلف بوده که هنر نیست، باید تلاش وافری هم بر رعایت حقوق شهروندی از سوی دولت صورت گیرد.
      دولت تدبیر و امید، حتی برای برداشتن گام های محکم در این راستا کارگروهی ویژه راه انداخت و رییس جمهور نیز دستیاری ویژه در امور حقوق شهروندی برای خود برگزید. اما اینها فقط شروطی لازم برای دستیابی به این مهم بودند و کافی نبودند. چراکه مثلا در یک قلم می بینیم، دختران سرزمین ما بعد از چهار دهه که از انقلاب می گذرد هنوز نتوانسته اند به حق قانونی خود در رفتن به ورزشگاه ها و تماشای یک رقابت ورزشی از نزدیک دست پیدا کنند.
      آنقدر مانعشان شدیم و سنگ انداختیم که اکنون دیگر حنایمان رنگی ندارد، آنها به هر روش که شده خود را به ورزشگاه می رسانند تا حق خود را طلب کنند.
      پیشتر لباس پسرانه می پوشیدند و به ورزشگاه می آمدند، اکنون چهره ای مردانه از خود می سازند و به ورزشگاه می ایند، حتی در برهه ای بانوان سرزمین کهنم، ایران، خود را اجنبی و کره ای معرفی کردند تا بتوانند وارد ورزشگاه شوند.
      پس علیرغم کنترل شدید، راه های رسیدن به ورزشگاه برای بانوان ما زیاد است، در تهران بلوز و شلوار می پوشند و تیپی پسرانه می سازند، در اهواز ریش می گذارند و چهره ای مردانه می سازند، در رشت که بی محابا از دیوار ورزشگاه بالا می روند؛ راه گریزی از در محاق گذاشتن این حق نیست، مثل همان چند باری که اجازه دادیم و آنها را به دیدن مسابقات والیبال و کشتی و حتی فوتبال فرستادیم، باز هم می توانیم این کار را بکنیم. نه خون از دماغ کسی افتاد و نه هتک حرمتی شد.
      هتک حرمت زمانی شد که دختران ما برای گرفتن حقشان، خودشان نبودند.
      نکته جالب ماجرا اینجاست که دستیار ویژه رییس جمهور در امور حقوق شهروندی همیشه در این سالها زن بوده؛ خانم دکتر الهام امین زاده در دولت اول تدبیر و امید و خانم دکتر شهیندخت مولارودی در دولت دوم، عهده دار این مهم بودند، اما باز می بینیم که علیرغم تدوین حقوق شهروندی و سعی بر رعایت آن، رفتن به ورزشگاه یک ” حق شهروندی مردانه ” به حساب می آید و خانمها از آن بی نصیب هستند.
      شاید حسادتی زنانه مانع از اخذ این حق بانوان می شود، از همین رو به رییس جمهور پیشنهاد می شود این بار دستیار ویژه خود در امور حقوق شهروندی را از بین مردان برگزیند تا شاید فرجی برای این نیمه همیشه فعال جامعه گردد.


    کانال تلگرام