محمود باقری از اعضای باتجربه و پر نفوذ شورای شهر رشت محسوب می شود که اگر کمی در عرصه مدیریتی سیاست تساهل و تسامح و انعطاف را دنبال می کرد شورای چهارم دچار این دعواهای نسبتا بی حاصل نمی شد!

 متاسفانه داماش گیلان در عرصه مخالفت ورزی های باقری خطیبانی با عده ای از اعضای شورا قرار است نقش گوشت قربانی را بازی کند. قصه از درخواست جمعی از اعضای شورا رشت همچون اسماعیل حاجی پور و رضا رسولی مبنی بر خرید دوباره تیم داماش و زیر نظر گرفتن آن توسط شهرداری رشت شروع شد و با مخالفت و مصاحبه های همیشگی باقری خطیبانی ادامه یافت.

درباره سخنان این عضو شورا چند نکته گفتنی است:
محمود باقری گفته است: «متاسفانه برخی افراد که امروز ادعای آن را دارند که قلب شان برای داماش می تپد، در شورای اول خود زیر نامه واگذاری باشگاه استقلال شهرداری رشت که بعدها در کش و بعدها در کش و قوس های فراوان به نام پگاه و پس از آن داماش تغییر نام داد، را امضا کردند»این همان نکته مهمی است که نشان می دهد آقای باقری با تحریف واقعیات تنها دوست دارند در فاز مخالفت فرو بروند. برای دانستن این مساله اول باید بررسی شود که خرید استقلال شهرداری در آن مقطع اشتباه بود یا خیر!؟

استقلال شهرداری رشت چرابه پگاه گیلان تغییر نام داد؟

یادآوری و بازخوانی تاریخ این نکته را روشن می کند که شهرداری رشت در تامین هزینه های تیم عاجز مانده بود و کوه مشکلات تیم سقوط کرده به لیگ یک را در رکود و رخوت نگه داشته بود. ورود کارخانه پگاه به عنوان تیمی که استقلال شهرداری را خریداری نمود هرچند در انتها فرجام خوبی نداشت، اما در همان مقطع کوتاه هم به عنوان ناجی فوتبال رشت به خوبی عمل کرد. می توان نکات منفی مالکیت پگاه و عدم تداوم و مشکلات مدیریتیش را نقد کرد، اما به هر صورت آن ها اقدامات مثبتی نیز داشتند که به نفع فوتبال رشت شد. پگاه با خرید استقلال شهرداری هویت جدیدی برای هواداران رشت پیدا کرد و آن ها از دسته بندی های قرمز و آبی پایتخت جدا شدند و بعد از آن در ورزشگاه عضدی یکصدا تیم پگاه را تشویق کردند و دیگر خبری از در سایه قرار گرفتن تیم های آبی و قرمز پایتخت نبود. بسیاری یادشان هست که ورزشگاه عضدی در زمان استقلال شهرداری جولانگاه هواداران استقلال و پرسپولیس بود که با  ورود پگاه و بعد داماش این حضور را پایان بخشید.ضمن این که کارخانه پگاه از همان سال اول حضورش در لیگ برتر سال ۸۲با جذب نفرات اسمی اقدام به تقویت نیروی خود نمود که در نهایت در سال ۸۷ موفق به صعود در فینال جام حذفی هم شد.
با این اوصاف نمی توان خرده ای به اعضای شورای شهر وقت گرفت که چرا تیم را به یک اسپانسر متمول آن سال ها فروختند. اما امروز قضیه داماش متفاوت است. اگر سال ۸۱ تیم استقلال شهرداری با مشتریان متعددی روبه رو بود، امروز چنین چیزی وجود ندارد. وضعیت داماش آن چنان ناراحت کننده است که به دلیل بی پولی حتی از انجام بازی در مسجدسلیمان خودداری می کند. از همین رو بسیاری از هواداران داماش از شورای شهر، شهرداری، استانداری درخواست کردند که نسبت به این تیم پاسخگو باشند. شهرداری رشت چه بی پول تر شده باشد یا پولدارتر یا می تواند نسبت به این درخواست بی تفاوت باشد یا حداقل اقدامی برای تغییر این وضعیت انجام بدهد.
منشی این روزهای شورای چهارم شهر رشت همچنین در مصاحبه اش ادعا نموده است که این حرکت اعضای شورای شهر حرکتی انتخاباتی است! بنابراین با این ادعا هیچ کسی نباید کاری برای داماش انجام دهد، چون احتمال انتخاباتی بودن آن می رود! چطور است که برای حل این مشکل تیم داماش را تا زمان انتخابات منحل نماییم تا کسی برای رای جمع کردن از آن استفاده نکند!؟

تیم داماش مشکلات زیادی را یدک می کشد. مشکل این تیم باید فوری حل شود و اکنون وقت آن نیست که خودمان را وارد این فضای دوقطبی و اختلاف افکنی کنیم و یا آن را به فردای انتخابات موکول نماییم. اگر موافق کمک به داماش هستید خودتان سعی کنید پرچم آن را به دست بگیرید تا حداقل فرصت استفاده را به رقیبانتان ندهید اما اگر مخالف کمک به داماش هستید آیا بهتر نیست با مردم روراست تر باشید و دیگران را به خاطر کار درستی که می کنندمتهم نکنید!؟