همواره هر تغییری مخالفان خود را دارد و پروژه پیاده راه سازی در بافت مرکزی شهر رشت نیز از این قاعده مستثنی نیست.
سال های نه چندان دور کسبه خیابان علم الهدی از احداث پیاده راه فرهنگی نگران بودند اما خیلی زود شیرینی تفاوت را احساس کردند. ساخت این پیاده راه نه تنها موجب رکود این خیابان نشد بلکه مردم ظاهر خیابان جدید را می پسندیدند و مغازه های داخل این خیابان را برای خرید انتخاب می کردند. قیمت مغازه های این خیابان چندین برابر افزایش یافت و استقبال شهروندان و مسافران از این پیاده راه به قدری بود که شاید همگان حسرت روزهای با ثابت قدم را می خوردند. اینکه ای کاش بود و این پروژه را به پایان می رساند. حالا چند سالی از احداث این پیاده راه گذشت و گذار زمانه یک بار دیگر این فرصت را به مردم رشت داد تا با بازگشت دوباره شهردار جسور رشت این پروژه توریستی تکمیل گردد.
در سوی دیگر، شهردار رشت برای کنترل ترافیک نیز بیکار ننشست و اقدام به اجرای طرح ترافیک و همچنین آغاز احداث خطوط BRT با مصوبه شورای شهر نموده است و بدین طریق در تلاش است تا با ایجاد زیرساخت های لازم شرایط مناسبی برای سفرهای درون شهری شهروندان ایجاد نماید.
البته این پروژه ها مخالفانی دارد: دسته ای از بازاریان و کسبه که به دلیل عدم اطمینان و نگرانی برای رزق و روزی با کمی تحریک نسبت به تغییرات واکنش نشان می دهند و دسته دوم مخالفان شورا نشین شهردار هستند که نه از سر دلسوزی برای شهر، بلکه برای در دست گرفتن امور شهری حاضرند دست به هر اقدامی بزنند حتی اگر این اقدامات برخلاف توسعه و منافع شهر باشد.
همانطور که همگان می دانند تغییرات هیچگاه بدون تنش و مقاومت نبوده و نیست آن هم پروژه هایی با این عظمت که باعث دگرگونی شهر می گردند اما آنچه سبب نگرانی است وجود محرک های این تجمعات در دل شورا نشینان است. متاسفانه از گوشه و کنار و در دل همین بازار شنیده می شود که ۳ تن از اعضای شورای شهر رشت به جای قانونگذاری و نظارت در امور شهری از نگرانی برخی از بازاریان سوئ استفاده نموده و نقش بازیگردانان سایه نشین را برای تحریک بازاریان ایفا می نمایند!
شاید ایجاد ارتباط سازنده بین شهرداری رشت و بازاریان و افزایش آگاهی آنها از این پروژه ها از ابهامات و نگرانی ها بکاهد و باعث ایجاد همدلی و جلب همکاری برای سرعت بخشیدن به این پروژه های بزرگ گردد تا هرچه زودتر شاهد شهری متفاوت و خاص برای همه شهروندان باشیم.
