این شرکت‌ها با دریافت ارز نیمایی اقدام به واردات قطعات آماده یا نیمه‌آماده می‌کنند، سپس محصول نهایی را با نرخ دلار آزاد به بازار عرضه می‌کنند. در این میان، سودی کلان نصیبشان می‌شود، بی‌آنکه نیاز به توسعه فناوری یا طراحی محصول بومی باشد.

در بسیاری از آن‌ها، واحد تحقیق و توسعه یا وجود ندارد، یا صرفاً به شکل نمادین فعالیت می‌کند. بردهای الکترونیکی، چیپ‌ست‌ها، قطعات اصلی و حتی بعضاً نرم‌افزارها همگی وارداتی‌اند. کافی‌ست تخصیص ارز مختل شود یا سیاست‌های خارجی تغییر کند، تا کل این ساختار متزلزل فروبپاشد.

با این حال، به خریدار داخلی چنین القا می‌شود که در حال حمایت از «کالای ایرانی» است؛ در حالی‌ که در واقع، با یک محصول مونتاژ‌شده طرف است که ارزش‌افزوده‌ اصلی‌اش خارج از مرزها شکل گرفته است.

تا زمانی که سود در واردات و تفاوت نرخ ارز باشد، نه در نوآوری و مهندسی، نمی‌توان از این دست شرکت‌ها انتظار تولید واقعی داشت. آنچه داریم، بیشتر یک صرافی کالای مونتاژی است تا یک بنگاه صنعتی مولد.