بهار جوانی طبیعت است و مثل جوانی ما آدم ها زودگذر و کوتاه ؛ پاورچین پاورچین می آید و از پرچین ها می گذرد و سفرۀ سرسبزی اش را که به پهنای آسمان است می گسترد.
باغ ها و شالی زاران، جنگل ها و سبزه زاران بر مقدمش بوسه ها می زنند و غوغای باران و پرندگان تماشایی می شود.
بِ بهار ، بِ برکت است ، هـِ اش هـِ هوای خوش ، الف ش الفِ الله و رِ آن ، رِ رحمت است…
پس بهار با آسمان خویشاوندی دارد و رسولی است که از جانب حضرت ذوالجلال ، با رسالتِ برکت و سرسبزی به زمین می آید ، تا ما ایمان بیاوریم به آغاز فصل رویایی رویش و شکفتن تادل و جان ما را به ضیافت سرچشمه های نور معرفت ببریم.
بهار ، فرشی هزار نقش و هزار رنگ از بنفشه و شقایق و یاس و لاله ها و باران های نرم و دل انگیز است با گل های آفتابگردان که دلاویزترین آفتاب را در آب و آینه می گردانند…
بیابیم به احترام بهار، تمام قد بلند شویم و کلاه از سر برداریم.
بیاییم در سجده هایمان شکرگزار خداوند باشیم که این نعمت یگانه را یکبار دیگر نصیب و قسمت ما کرده است.
بیاییم مثل باران های بهار بی دریغ بخشنده باشیم و خوبی ها را نثار همدیگر کنیم که گفته اند :
آنچه می ماند خوبی است و دیگر هیچ …
سید رضا سید دانش – فعال فرهنگی و رسانه ای
