کاسپی نیوز / سارا گلچین: کلیپ کوتاه مسابقه ثانیه ها یکی دو روزی است که این دست و آن دست می چرخد. ویدئویی که در آن شرکت کنندگان در مسابقه به فاجعه بارترین شکل ممکن به پرسش های مطرح شده داریوش کاردان پاسخ های بیهوده می دهند. پرسش هایی که به نظر می آید عموم جامعه دستکم به مدد حضور رسانه های اجتماعی و حجم اطلاعات انباشه شده در آنها باید بلد باشند.
از عصبانیت های کنترل شده کاردان و ندانستگی های محض شرکت کنندگان (به عنوان نماد بخش بزرگی از جامعه) که بگذریم، یکه نکته پررنگ دیگر در این ماجرا وجود دارد که البته رقیق تر از ارزش واقعی خودش دیده می شود و آن “اصرار” بی حد شرکت کنندگان برای پاسخگویی به پرسش هاست. آنها به هر قیمتی می خواهند بگویند که “بلدند”. در واقع پاسخگویان هر چه در ذهن دارند بر زبان هم می رانند تا جنبه دیگری از ناهنجاری در جامعه امروز ایران را غلیط و گل درشت نشان دهند.
جراتِ “نمی دانم” گفتن آنقدر در میان مردم این کشور کیمیاست که وقتی یکی از شرکت کنندگان با صدای بلند می گوید:”نمی دونم” از سوی داریوش کاردان ستایش می شود.
این حس پرقدرت “تلاش برای کم نیاوردن” در جنبه های گوناگون زندگی همه ما کم و بیش پیداست. اینکه به هر قیمتی دنبال پاسخ پرسش دیگران باشیم، آنهم نه با مطالعه های ساده و سردستی که با تعریف کردن قصه حسین کرد شبستری!
آنچه پیش روی جامعه ایران است نه با توافق هسته ای حل می شود و نه حتی عوض شدن این دولت و آن دولت راهگشایش خواهد بود. این همتی می خواهد در حد “خود عوض کنی” یا “چرندنگویی”. کسب این دو مهارت البته که ساده نیست، همانطور که رسیدن به آن درجه از عرفان که به هر قیمتی برای پرسشی پاسخی دارم، ساده نبوده است.
حال بماند که بی اطلاعاتی و سطحی دانی دارد بسیاری از ما را با خود غرق می کند، می خواهد شرکت کننده مسابقه ی حال دیگر دیده شده ی ثانیه ها باشد، می خواهد آن کاربری باشد که با انواع غلط های دیکته ای نظر روشنفکرانه جامعه شناختی می راند.
