امیر هوشنگ ابتهاج سمیعی گیلانی متخلص به (ه.الف سایه) در ششم اسفند ماه سال ۱۳۰۶ در رشت متولد شد. او اولین فرزند فاطمه رفعت و میرزا آقاخان ابتهاج و یکی از چهار فرزند و تنها پسر خانواده بود . پدرش آقاخان ابتهاج از مردان سرشناس رشت و مدتی رئیس بیمارستان پورسینای این شهر بود . هوشنگ ابتهاج شروع تحصیل و ادامه ی تحصیلات ابتدایی و بخشی از تحصیلات دبیرستانی را در مدارس : عنصری ، قاآنی ، لقمان و شاهپور در شهر رشت و بعد برای کلاس پنجم متوسطه در دبیرستان تمدن تهران سپری کرد .
در سال ۱۳۱۸ با موسیقی و سرودن شعر آشنا گردید .
وی در جوانی دلباخته ی دختری ارمنی به نام “گالیا” شد که در رشت ساکن بود و این عشق دوران جوانی دست مایه اشعار عاشقانه ای شد که در آن ایام سرود .
او نخستین دفتر شعر خود را با نام “نخستین نغمه ها” در دوران تحصیلات دبیرستانی منتشر کرد و با انتشار کتاب “شبگیر” که حاصل سالهای پر تب و تاب پیش از ۱۳۳۲ است ، به شعر اجتماعی روی آورد .
تا کنون از این شاعر نام آور آثاری همچون : ” یادگار خون سرو” “سیاه مشق” و مجموعه ی “آینه در آینه” گزیده ی اشعار توسط #محمدرضاشفیعیکدکنی منتشر شده است . “حافظ به سعی سایه” نیز از آثار پژوهشی اوست که این تصحیح از دیوان حافظ از تصحیح های معروف است . او در فاصله ی سالهای ۱۳۵۰-۵۶ برنامه ی “گلهای تازه” و “گلچین هفته” را که از رادیو ایران پخش می شد سرپرستی می کرد . تعدادی از شعرهای این شاعر توسط موسیقی دانان ایرانی نظیر : #محمدرضاشجریان #شهرامناظری و #حسین_قوامی اجرا شده است . تصنیف خاطره انگیز “تو ای پری کجایی” و تصنیف “سپیده” (ایران ای سرای امید) از شعرهای سایه است .
کتاب “پیر پرنیان اندیش : در صحبت سایه” در برگیرنده ی خاطره های سایه در دو جلد منتشر شده است و در آن دوره های مختلف زندگی این شاعر و موسیقی پژوه مورد بررسی قرار می گیرد .

محمدرضاشفیعی_کدکنی اظهار می کند : “در میان دانه های درشت شعر قرن بیستم ایرانی یعنی اکنونیان ، که زندگی شان دراز باد سایه در جایگاهی ایستاده که دیگران چه بخواهند و چه نخواهند باید بدو برنگرند و اگر فروتنی ذاتی او اجازه می داد ، حق داشت که به همگان جز به یکی دوتن ، فرو نگرد اما سایه هر کسی را در هر جایگاهی که دارد می شناسد و می ستاید”

جهان چو آبگینه شکسته ای ست
که سرو راست هم در او شکسته می‌نمایدت
چنان نشسته کوه درکمین دره‌های این غروب تنگ

زمان بی کرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمی ست این درنگ درد و رنج
به سان رود
که در نشیب دره سر به سنگ می‌زند
رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست زنده باش

هوشنگ_ابتهاج