طبیعت و محیط زیست یکی از ارزشمندترین داشته‌های بشر است؛ نعمتی که بدون توجه به مرز، ملیت و جغرافیا، متعلق به همه انسان‌هاست و حفظ آن نیز وظیفه همه ماست. جنگل‌ها، کوه‌ها، رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و دشت‌های زیبا فقط مکانی برای تفریح و گردش نیستند؛ آنها بخشی از زندگی ما و میراثی هستند که باید سالم و پاک به نسل‌های آینده سپرده شوند.
متأسفانه هنوز برخی افراد، به‌خصوص در زمان سفر و گردش، اهمیت این موضوع را جدی نمی‌گیرند. گاهی دیده می‌شود گردشگری پس از چند ساعت تفریح، زباله‌های خود را همان‌جا رها می‌کند؛ گاهی هم زباله‌ها را در گوشه‌ای دور از دسترس، میان صخره‌ها، داخل دره‌ها یا در حفره‌های طبیعی می‌اندازد، با این تصور که دیگر دیده نمی‌شوند.
تصور کنید هر گردشگر تنها یک بطری پلاستیکی، یک کیسه زباله، یک قوطی یا یک دستمال در طبیعت رها کند. حالا این موضوع را در تعداد بسیار زیاد گردشگران و در طول سال‌ها تصور کنیم. نتیجه چیزی جز آلودگی، زشت شدن مناظر طبیعی، آسیب به حیوانات و دشوارتر شدن پاکسازی محیط زیست نخواهد بود.
طبیعت متعلق به یک نفر یا یک نسل نیست. همان‌طور که ما امروز از زیبایی یک رودخانه، جنگل یا کوهستان لذت می‌بریم، نسل‌های بعد نیز حق دارند همین زیبایی‌ها را ببینند و از آنها لذت ببرند.
طبیعت سطل زباله نیست؛ هر سوراخی که پیدا می‌کنیم، محل انداختن زباله نیست.
