شهر خوب شهری است که شهروندان خود را با اطمینان دعوت به راه رفتن ، دوچرخه سواری و ماندن در شهر می کند.ترس از خطر تصادف با اتومبیل در میان پیادگان و دوچرخه سوارانی که از تردد در شهر لذت میبرند است به طور فزاینده ای افزایش یافته است. هرچه تعداد اتومبیل ها در شهر افزایش یابد توجه برنامه ریزان بیشتر به افزایش فضا برای تردد و پارکینگ اتومبیل ها جلب میشود.شرایط برای دوچرخه سواری در اکثر شهرها یا وجود ندارد یا حداقل کمتر بدان توجه میشود.یا سعی میشود تا از ترافیک آنها در سطح شهر به نوعی به نفع ماشین کاسته شود در حالی که پیاده و دوچرخه موجب صرفه جویی در فضای شهری میشود.در سایر کشورهایی که اقتصاد آنها با سرعت کمتری رشد می یابند اتومبیل ها تازه شروع به تسخیر شهرهایشان کرده اند.
شرایط تردد پیادگان و دوچرخه سواران را دشوارتر نموده اند. مردم به طور طبیعی بایستی قادر باشند در شهر به راحتی و همراه با ایمنی ،با پا و دوچرخه تردد نمایند و با راه حلهایی که مورد استفاده به خصوص بچه ها، نوجوانان و ناتوانان جسمی است مواجه شوند.بنابراین کیفیت ایمنی مردم پیاده کلید اصلی مسئله می باشد.این موضوع خیلی روشن است که لازمه قابلیت پیاده روی ایمن در فضای شهری خلق ساختار مناسب برای مردم در شهر است.چرا که تجارب و دریافت ایمنی همچنین از موضوعات بحث انگیز زندگی شهری است.به عقیده ای آقای جانگل همانطور که یک تابلو خوش آمد بر دروازه ورودی شهر نشاان دهنده آن است که به شهر وارد میشویم محله ها نیز میتوانندبه وسیله تابلو یا دروازه مشخص شوند همچنان که در محله های چینی ها در شهرهای آمریکا با دروازه مشخص شده اند.این مسئله باعث افزایش حس امنیت در گروهها و اشخاص میشود.آنهایی که در این مناطق زندگی میکنند میتوانند تصور کنند که این شهر من، محله من و خیابان من است.
مریم غلامی (کارشناس ناظر شهرسازی شهرداری رشت)
