سید محمد احمدی فرماندار و شهردار سابق رشت و کاندیدای شورای شهر رشت در یادداشتی به مناسبت ۲۱ خرداد، روز خانواده و تکریم بازنشستگان، با ادبیاتی انتقادی از وضعیت بازنشستگان، تبعیض در بهکارگیری نیروها و رانت در نظام اداری سخن گفته و تأکید کرده است که تکریم واقعی بازنشستگان در حفظ منزلت، معیشت و بهرهگیری از تجربه آنان معنا پیدا میکند، نه در برگزاری مراسم و صدور پیامهای مناسبتی.
این یادداشت اگرچه از منظر موضوعی قابل توجه است و به برخی واقعیتهای موجود در حوزه بازنشستگان اشاره میکند، اما یک پرسش اساسی را نیز در ذهن مخاطب ایجاد میکند؛ پرسشی که اتفاقاً متوجه شخص نویسنده است.
جناب سید محمد احمدی سالهای متمادی در مسئولیتهای مختلف اجرایی و مدیریتی از جمله فرمانداری، شهرداری و سایر مناصب تأثیرگذار حضور داشته است. طبیعی است افکار عمومی از ایشان بپرسد: زمانی که در جایگاه تصمیمگیری و مدیریت قرار داشتید، برای رفع همین مشکلاتی که امروز به درستی به آنها اشاره میکنید، چه اقدام مؤثری انجام دادهاید؟
مشکلات بازنشستگان، موضوعی تازه و مربوط به امروز نیست. دغدغه معیشت، بیتوجهی به ظرفیتپیشکسوتان و… سالهاست که مورد انتقاد کارشناسان و جامعه قرار دارد. بنابراین انتظار میرود کسانی که سالها در ساختار اجرایی کشور حضور داشتهاند، پیش از طرح نقدهای امروز، درباره عملکرد دیروز خود پاسخگو باشند.
در بخشی از یادداشت، نویسنده از «ماندگاریهای گزینشی»، «ملاحظات ارادتی»، «بازیهای رانتی» و «وفاداریهای شخصی» انتقاد میکند. این انتقادها در جای خود قابل تأمل است؛ اما افکار عمومی حق دارد بداند در دورههایی که ایشان خود در جایگاه مدیریت قرار داشتند، تا چه اندازه با این رویهها مقابله کردهاند و چه سازوکارهایی برای تحقق شایستهسالاری و گردش نخبگان به اجرا گذاشتهاند.
بیتردید تکریم بازنشستگان یک ضرورت اجتماعی و اخلاقی است، اما این تکریم زمانی معنا پیدا میکند که عدالت در انتصابات، شایستهسالاری در مدیریت و استفاده از ظرفیت همه نیروهای متخصص بدون تبعیض و رانت در دستور کار قرار گیرد. مطالبهای که پیش از آنکه خطاب به مدیران امروز باشد، متوجه همه کسانی است که دیروز نیز فرصت مدیریت و تصمیمگیری در اختیار داشتهاند.
بازنشستگان بیش از هر چیز خواهان صداقت، عدالت و پاسخگویی هستند؛ و این مطالبهای است که با شعار محقق نمیشود، بلکه نیازمند کارنامهای روشن و قابل دفاع است.
