ماجرای پخش زنده اظهارات محمود نبویان صرفاً یک خطای فردی یا اشتباه فنی در شبکه خبر نبود؛ این اتفاق نشانهی یک بحران جدی در ساختار تصمیمگیری صداوسیماست. وقتی فردی در یک برنامه زنده امکان پیدا میکند اسناد محرمانه و مکاتبات طبقهبندیشده را روی آنتن عمومی قرائت کند، پرسش اصلی این نیست که کدام مدیر میانی یا تهیهکننده قصور کرده؛ پرسش اصلی این است که مسئولیت این فاجعه بر عهده چه کسانی در رأس هرم مدیریتی سازمان است.
صداوسیما نهادی نیست که بدون هماهنگیهای سیاسی و مدیریتی، تریبون خود را در اختیار چهرهای برای طرح چنین ادعاهای حساسی قرار دهد. دعوت از نبویان، نوع طراحی برنامه و فضای ایجادشده، همگی نشان میدهد مسئله فراتر از خطای چند کارمند یا مدیر جزء است. اگر این اقدام با اطلاع مدیران ارشد انجام شده باشد، به معنای مشارکت مستقیم آنان در یک تخلف آشکار است؛ و اگر بدون اطلاع آنان رخ داده، نشاندهنده فقدان کنترل و ناکارآمدی مدیریتی در بالاترین سطح است.
در هر دو حالت، مسئولیت متوجه رئیس سازمان صداوسیما و قائممقام اوست. پذیرش استعفای چند مدیر میانی یا اعمال برخورد انضباطی با زیردستان، چیزی جز فدا کردن حلقههای پایینتر برای حفظ مدیران اصلی نیست. در نظامهای مدیریتی پاسخگو، وقتی خطایی با این سطح از تبعات امنیتی و سیاسی رخ میدهد، مدیران ارشد باید مسئولیت مستقیم آن را بپذیرند.
بنابراین، حداقل انتظار افکار عمومی این است که رئیس صداوسیما و قائممقام او یا با پذیرش مسئولیت، استعفا دهند، یا از سمت خود برکنار شوند. اعتماد عمومی با قربانی کردن زیردستان بازسازی نمیشود؛ پاسخگویی باید از رأس هرم آغاز شود.
