انگار نه انگار که در همین روز خبرنگار و در مراسم تجلیل از خبرنگاران توسط شهرداری رشت روزنامه نگار با سابقه استان روی سن رفت و از مشکلات رسانه های استان و بی معرفتی و خنجر و … صحبت کرد.
روز شنبه مراسم در خور و با شکوهی برای تجلیل ازخبرنگاران برگزار شد. اگرچه این مراسم به دلیل تاخیر خبرنگاران به خاطر حضور در مراسم دیگر باتاخیر برگزار شد اما برگزار کنندگان با احترام به خبرنگار و روز خبرنگار برخلاف سایر مراسم ها در اسرع وقت در سالن خاتم الانبیاحضور یافتند تا نشان دهند که برای خبرنگاران احترام ویژه ای قائل هستند. این موضوع از گل های اهدا شده و عدم ارائه گزارش توسط شهرداری و اعضای شورای شهر به خوبی نمایان بود.
این روز خوب اما تا آخرین لحظات ادامه نیافت و در زمان اهدای لوح تقدیر و هدایا، خواندن اسم خبرنگاران جایش را به دعوت ردیفی از خبرنگاران توسط مجری برنامه داد و این موضوع کافی بود که مهمانان جلسه نیز به جای خبرنگاران برای دریافت هدایای روز خبرنگار بر روی سن حاضر شوند و بسیاری از خبرنگاران با ناراحتی سالن را ترک کنند.
اگرچه انتقاد به زمان و برنامه ریزی اهدای جوایز وارد است اما متاسفانه برخی از سایت های خبری این مشکل را با بی مهری بزرگتر کردند و به بهانه مجوز و به دلیل نرفتن روی سن خستگی را بر دوش هم برگزار کنندگان و هم جامعه خبرنگاران باقی گذاشتند. بی توجهی این رسانه ها به حرکت خوب شهردار و روابط عمومی شهرداری رشت و دعوت مجموعه شهرداری رشت از همه رسانه ها حتی رسانه های منتقد و از طرف دیگر تخریب به دلیل خوانده نشدن و دربافت جایزه و لوح و پیش کشیدن مجوزی که تا دیروز خودشان از آن بی بهره بودند اوج بی انصافی امروز این رسانه ها را نشان داد.
انتقاداتی که با نام یک جوان خبرنگار اما با نوشته دیگران منتشر شد تا نشان دهد با فرهنگ و توسعه فاصله زیادی داریم و هنوز باید برای یک لوح و یا یک تقدیر با هم بجنگیم. انتقاداتی که فقط به روابط عمومی وارد نشد و به سمت خبرنگاران با سابقه این استان هم نشانه رفت.
متاسفانه برخی از دوستان رسانه ای دوست دارند سرشان را زیر برف کنند و واقعیات را نادیده بگیرند. لازم به گفتن نیست که این مراسم برای خبرنگاران برگزار شد و نه برای سایت های مجوز دار! اگر کمی دوستان نام خبرنگاران را جستجو می کردند شاید نام آنها و مقالات آنها را در روزنامه های کشوری، استانی و حتی داخل رسانه دارای مجوز خود هم مشاهده می کردند!
تقدیر از جوانی که برای امرار معاش در کافه سنتی مشغول به کار است و در وقت های بیکاری با دغدغه شهرش می نویسد نه تنها مذموم نیست بلکه می تواند قابل ستایشو قابل تقدیر هم باشد. هیچ یک از خبرنگاران و صاحبان رسانه از روز اول خبرنگار زاده نشدند و خبرنگار باقی نمی مانند. کوچک کردن و کوچک شمردن دیگران در هیچ دین و مذهبی سفارش نشده است و در اسلام نیز به شدت نکوهش شده است.
انگار نه انگار که در همین روز خبرنگار و در مراسم تجلیل از خبرنگاران توسط شهرداری رشت روزنامه نگار با سابقه استان روی سن رفت و از مشکلات رسانه های استان و بی معرفتی و خنجر و … صحبت کرد. فضای مسمومی که هر روز تهوع آورتر می شود و مسمومیتش بیشتر! شاید بهتر باشد قبل از نوشتن به دور از احساسات لحظه ای کمی هم فکر کنیم. خوب بودن و قابل تقدیر بودن همیشه با مجوز و سابقه به دست نمی آید. هر وقت توانستیم مشکلات شخصی خود را با نوشته هایمان مخلوط نکنیم و یا از قلم برای تخریب دیگران استفاده نکنیم قابل تقدیر خواهیم بود. آن زمانی که بی انتظار می نویسیم و منیت ها و گذشت را فراموش نمی کنیم قابل تقدیر خواهیم بود.
