در ساعات ابتدایی بامداد چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۹۴ با سه تن از رانندگان تاکسی که برای اندکی روزی بیشتر در خیابان ها بودند هم صحبت شدیم. خستگی در چشمانشان موج می زد و چندان هم خوشحال نبودند.
پیکان های پیر و فرسوده آنها حرف های زیادی برای گفتن داشت؛ از سال ها تلاش برای روزی حلال ، از دنده زدن در گرما و سرما بدون کولر و بخاری و آپشن های دیگر ، از شب بیداری ها و ترافیک های روزانه ، از ناتوانی در ارتقای ابزار کارشان و از سخت گذراندن روزهایی از عمر که دیگر هرگز برنمیگردد تا هزار حرف نگفته دیگر…
از شرایط تعویض تاکسی های فرسوده پرسیدیم… مبلغ خرید خودروی فرسوده ، مبلغ پیش پرداخت ، رقم اقساط ماهیانه و قیمت تمام شده تاکسی جدید:
به آنها روزی وعده هیوندا النترا داده شد ، روزی ام وی ام اما در نهایت همان سمند هم به آنها تحویل داده نشد! قرار بود خودروهای فرسوده را ۸ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان از آنها خریداری نمایند و آنها ۱۰ میلیون تومان بر روی آن بگذارند و تقدیم کنند و پس از آن ماهیانه حدود ۵۰۰ هزار تومان اقساط را بپردازند و در مقابل قیمت تمام شده خودرو حدود ۳۰ درصد کمتر از قیمت روز برایشان محاسبه گردد. شاید برای برخی ۱۰ میلیون رقمی نباشد اما برای رانندگان بسیار سنگین است و از آن سنگین تر اقساط ماهانه !
جدی تر شدن موضوع النترای منطقه آزاد با سنگ اندازی های بسیاری همراه بود ؛ روزی پلاکش دردسرساز می شد و روزی سهمیه سوختش که مورد موافقت قرار نمی گرفت تا در نهایت رانندگان از منتفی بودن این وعده باخبر شوند. ام وی ام هم به دلایل نا معلومی منتفی شد و در نهایت به گفته رانندگان ، پنج تن از همکارانشان از سال ۹۳ تا کنون موفق به تحویل گرفتن همان سمند هم نشده اند تا نارضایتی رانندگان از سازمان تاکسیرانی بیشتر شود و این تنها یکی از ده ها گلایه رانندگان از تاکسیرانی بود.
این امر در حالیست که یکی از اعضای هیئت مدیره سازمان تاکسیرانی نزدیک به دو دهه در این سمت قرار دارد. سوال اینجاست که خروجی و عملکرد سازمان تاکسیرانی چه بوده است که تغییری در آن صورت نمی گیرد ؟ و آیا عملکرد تاکسیرانی در سایر کلانشهر ها نیز در همین حد ضعیف بوده است ؟ آیا اقداماتی که صورت گرفته بسیار کمتر از وظایف و انتظارات نبوده است ؟
اما نارضایتی رانندگان به همین جا ختم نشد. آنها از وضعیت نا مناسب آسفالت که هزینه های سنگین زیربندی را برایشان همراه دارد به شدت گله مند بودند. گله ای که انصافا درد مشترکی در بین تمامی مردمان این به اصطلاح کلانشهر است ! و در ادامه با کنایه ای تامل برانگیز گفتند با وجود چنین آسفالت هایی چه نیازی به سرعت گیر آن هم در این اندازه های بزرگ وجود دارد ؟
رانندگان در بخش پایانی صحبت هایشان در پاسخ به سوالی در خصوص وضع در آمد و ارتباط متقابل با مسافران از مسافربرهای شخصی که از شهرستان های اطراف به مرکزی ترین نقاط رشت می آیند ، سخن گفتند و درخواست رسیدگی به این مشکل را داشتند. به اعتقاد آنها حضور مسافربرهای شخصی و غیربومی دردسرهای زیادی را برای آنها به همراه دارد. در مواردی افراد غیر بومی نرخی کمتر از نرخ واقعی میگیرند که تبعات آن دامنگیر مسافربر های رشت می شود و مسافرین انتظار همان نرخ دیروزی را دارند ! و در مواردی نیز نرخی به مراتب بیشتر از نرخ واقعی دریافت می کنند که آن هم آثار نامناسبی بر کسب و کار این قشر زحمت کش می گذارد.
به راستی مسوولین سازمان تاکسیرانی چه زمانی برای مشکلات این قشر زحمتکش تدبیری به جز افزایش نرخ کرایه می اندیشند و وعده هایشان از مرحله سخن به عمل تبدیل می شود؟ مقصر سازمان تاکسیرانی باشد یا شهرداری ، شورا باشد یا منطقه آزاد ثمره اش نارضایتی رانندگان از وضعیت شغلیشان است و این قشر آسیب پذیر و زحمتکش تحت شدید ترین فشارها قرار دارد. مردانی که شاید یک روز خراب بودن تاکسی نارنجی شان به شرمندگی در مقابل خانواده ختم شود. مردانی که ظاهری خشن و قلبی مهربان دارند. شاید چاره ای ندارند و برای همین است که با دیدن هر مسافری دوست دارند از دردهایشان بگویند./ عصر تدبیر
