روزگاری که موسیو آرسن میناسیان به همراه سایر خیرین ازجمله مرحوم استقامت، آیتالله ضیابری، مرحوم چینی چیان مقدم، دکتر حکیم زاده و… اولین آسایشگاه معلولین را در شهر رشت بنا میکرد فکر آن نیز به ذهنش خطور نمیکرد که روزگاری این شهر جایی مناسب برای زندگی معلولین نباشد.
اینکه کاشیهای مخصوص نابینایان در پیادهروها ختم به تیر برق، چاله و یا مانع شود، اینکه ورودی پارکهای شهر رشت امکان ورود معلولین دارای ویلچر را نداشته باشد، اینکه استفاده از ناوگان حملونقل عمومی برای معلولین امکانپذیر نباشد، اینکه بسیاری از فروشگاهها و مراکز شرایط مناسبی را برای معلولین در ساختوساز خود در نظر نمیگیرند، اینکه معلولین در بسیاری از مراکز تفریحی و فرهنگی امکان حضور ندارند یعنی شهر رشت، شهر اولین آسایشگاه معلولین کشور دیگر شهر مناسبی برای زندگی معلولین نیست!
ما موظف بر این هستیم که فضاهای عمومی شهر از پیادهرو تا ناوگان حملونقل عمومی و مراکز تفریحی و فرهنگی را برای معلولین فراهم نمایم، این نه یک برنامه، بلکه وظیفه مسئولین شهر رشت است.
