استاد سید عبدالعلی موسوی گیلانی مشهور به “رحمت” در سال ۱۳۱۵ در شهر رشت دیده به جهان گشود . ایشان در سبک هندی از نام آوران به شمار می آید . #رحمت_موسوی #شاعر_معاصر_گیلان در خانواده ای اهل شعر و ادب به دنیا آمد. تحصیلاتش را در زادگاهش رشت به پایان رساند و در رشته ی ادبیات دانشگاه تبریز شروع به تحصیل کرد. پس از مدتی کلاس درس و دانشگاه را رها کرد و به شهر رشت بازگشت و به شغل معلمی پرداخت. خودش درباره ی علت انصراف از دانشگاه و تحصیلاتش می گوید :
“در شهر تبریز مشغول به تحصیل بودم تا اینکه روزی به در خانه ی استاد شهریار رفتم تا با ایشان از نزدیک دیداری داشته باشم هفت هشت روزی را به در منزل استاد می رفتم و از اهل منزل تقاضای دیدار با ایشان را می کردم اما کسی به من اجازه ی ورود نمی داد روز آخر استاد صدای مرا از کوچه شنید و به خانواده شان گفت : مرا به اتاقش راهنمایی کنند و اینگونه شد که آشنایی من با استاد شکل گرفت و ایشان شنونده ی اشعارم شدند. همین دیدارها باعث شد که قید دانشگاه را بزنم و به رشت بازگردم و بیش از پیش به سرودن غزل بپردازم ”
#رحمت_موسوی فعالیت ادبی اش را از سالهای ۱۳۳۳-۳۴ با نشریاتی نظیر : هفته نامه ی روئین به سرپرستی : #جهانگیر_سرتیپ_پور آغاز کرد و به تدریج شهرت سروده های این شاعر معاصر به پایتخت نیز رسید و نشریاتی مانند: یغما ، فردوسی ، سیاه و سپید ، حافظ ، آیندگان و … به چاپ سروده های وی همت گماشتند . از جمله ویژگی های شعری #رحمت_موسوی به کارگیری واژه های گیلکی و المان های مربوط به طبیعت سرسبز استان است نظیر کاربرد اماکن مشهور رشت ، ماهی سفید ، جنگل ، دریا ، سبزه ، رود و … است . علاوه بر اینها اشعار و غزلیات وی اغلب دارای مضامینی “زن ستیزانه” است که همین ویژگی آثار وی را از دیگر شعرا متمایز می کند.
آثار : مجموعه شعر گلدسته های رحمت (۱۳۴۳)
باران رحمت (۱۳۴۵)
ارمغان رحمت (۱۳۴۷)
غزاله های غزل گیلان “غزلیات ۷۰ سال شاعران گیلان ” (۱۳۷۰)
گیله سو “مجموعه مقالات” (۱۳۷۱)
