نبود مبلمان شهری مناسب و بهویژه کمبود نیمکت در فضاهای عمومی شهر رشت، به یکی از معضلات پنهان اما مهم در حوزه زیست شهری تبدیل شده است.
در حالی که پروژههای عمرانی و توسعهمحور در سالهای اخیر در سطح شهر رشت افزایش یافتهاند، اما آنچه اغلب نادیده گرفته میشود، تأمین حداقل امکانات برای حضور و استراحت شهروندان در فضاهای عمومی است. نبود نیمکت در پیادهروها، محلات و حتی مراکز پرتردد شهری، عملاً حق شهروندان برای «مکث» در شهر را سلب کرده است.
این مسئله بهویژه برای سالمندان، افراد کمتوان، کودکان و مادران با کالسکههای کودک، چالشی جدی ایجاد میکند. در شرایطی که استانداردهای شهرسازی نوین بر اهمیت «فضای مکث» به عنوان بخشی جداییناپذیر از زندگی شهری تأکید دارد، شهر رشت همچنان با کمتوجهی به این نیاز ابتدایی، از ایجاد محیطی انسانی و آرامشبخش فاصله گرفته است.
ضروریاست مدیران شهری در رشت، ضمن بازنگری در سیاستهای طراحی فضاهای عمومی، به موضوعاتی چون مبلمان شهری، بهویژه تأمین نیمکت در نقاط مختلف شهر، به عنوان یک ضرورت فرهنگی و اجتماعی نگاه کنند.
زیرا شهری که جایی برای نشستن نداشته باشد، جایی برای ماندن نیز نخواهد داشت.
