در سال‌های اخیر شنیدن جمله «ویرانه تحویل گرفتم» به یکی از تکیه‌کلام‌های همیشگی مدیران کشور تبدیل شده است. هر مدیری که روی صندلی تازه می‌نشیند، ابتدا گذشته را مقصر می‌داند و بعد خود را منجی معرفی می‌کند.

جهانبخش آرمان، مدیرکل ورزش و جوانان گیلان، تازه‌ترین کسی است که همین جمله را تکرار کرده. او در مصاحبه اخیرش مدعی شد «ویرانه تحویل گرفتم» و حالا انزلی، آستانه، تالش و عضدی را ساخته است. اما این حرف بیش از آنکه گزارش عملکرد باشد، یک کلیشه قدیمی برای فرار از پاسخگویی است.

واقعیت این است که اگر جهانبخش آرمان شرایط اداره کل ورزش و جوانان گیلان را «ویرانه» می‌بیند، وظیفه داشت پیش از پذیرش این پست از آن آگاه باشد. قبول مسئولیت بدون شناخت دقیق از مشکلات، نشانه شجاعت نیست؛ علامت ناآگاهی است. اینکه وی مدام ناکامی‌ها را به گردن گذشتگان بیندازد، نه مردم را قانع می‌کند و نه وضع ورزش گیلان را تغییر می‌دهد.

شاید یکی از دلایل همین ناآگاهی در پذیرش مسئولیت، مسیر غیرمعمول ورود آرمان به این جایگاه است. او برخلاف مدیرانی که در بدنه وزارتخانه پله‌پله رشد می‌کنند، مستقیم از نهادی بیرونی وارد شد. همین بی‌ارتباطی با ساختار داخلی باعث شد از مشکلات ریشه‌ای اداره کل شناخت دقیقی نداشته باشد.

پیش از آنکه مدیری بخواهد خود را سازنده معرفی کند، باید صادقانه بپذیرد که آگاهی و تجربه‌ی لازم را در زمان پذیرش مسئولیت داشته یا نه. اگر نداشته، پس اساساً ورودش به چنین جایگاهی اشتباهی راهبردی بوده است؛ و اگر داشته، دیگر توجیه «ویرانه تحویل گرفتم» نه قابل قبول است و نه محترم.

مردم گیلان اما چیز دیگری می‌بینند: مدیری که می‌گوید ویرانه تحویل گرفته، اما در پایان دوره چیزی ویرانه‌تر تحویل داده است. جهانبخش آرمان اگر به جای تکرار این جمله نخ‌نما، پاسخگوی عملکرد خود باشد، شاید اعتماد عمومی دوباره به ورزش گیلان برگردد. اما با شعار و کلیشه، کارنامه ضعیف پنهان نمی‌شود./گیل خبر