دیشب در برنامه عادل فردوسی‌پور، به بهانه شکست تحقیرآمیز داماش گیلان مقابل نساجی مازندران، گفت‌وگویی مفصل با علی نظرمحمدی انجام شد؛ گفت‌وگویی که هم پر از درد بود، هم کمی شبیه تئاتر احساسی فوتبال گیلان.

علی نظرمحمدی که چند روز پیش در کنفرانس مطبوعاتی بعد از بازی، یاد میرزا کوچک‌خان افتاده بود، در پایان مصاحبه با عادل، باز هم نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. البته با این حجم از احساسات و گریه، شاید بد نباشد بعد از اعلام خداحافظی‌اش از فوتبال، راه پژمان جمشیدی را ادامه دهد؛ البته در عرصه هنر و بازیگری!

با این حال، نظرمحمدی در میان گریه‌هایش، حرف‌های درستی هم زد. او از حال ناخوش مردم رشت گفت؛ از اینکه تنها دلخوشی‌شان همین دو تیم محبوبشان است — داماش و سپیدرود — که آن‌ها هم این روزها در قعر جدول‌ها دست و پا می‌زنند؛ یکی در لیگ یک، دیگری در لیگ دو.

یکی از نکات جالب برنامه، تعجب صادقانه عادل فردوسی‌پور از غیبت هواداران خانم پرشور رشتی بود. او به درستی کنایه زد که از انزلی تا رشت راهی نیست؛ ملوان پرشورترین زنان هوادار فوتبال ایران را در سکوهایش دارد، اما در رشت هنوز زنان عاشق فوتبال پشت درهای بسته ورزشگاه مانده‌اند.

فردوسی‌پور در ادامه با همان لحن منتقدانه‌اش گفت:
«به نظر می‌رسه تو رشت خیلی به فکر پیشرفت و توسعه فوتبال نیستن، انگار براشون مهم نیست تیم‌ها انقدر طرفدار دارن.»

این جمله شاید خلاصه‌ی همه دردهای فوتبال گیلان باشد. حرفی که سال‌هاست در دل اهالی فوتبال مانده، حالا از زبان عادل فردوسی‌پور شنیده شد. سایه‌ی رئیس هیات فوتبال گیلان نزدیک به دو دهه است که سنگین روی فوتبال این استان افتاده و فرصت نفس کشیدن را از تیم‌ها گرفته است.

شاید وقت آن رسیده که فوتبال گیلان هم از پشت پرده‌های قدیمی بیرون بیاید و دوباره به همان چیزی برگردد که مردمش می‌خواستند: احساس، غیرت و امید. گیل خبر