لیگ دسته اول فوتبال ایران پس از سه ماه وقفه قرار است از ۲۴ اردیبهشت دوباره آغاز شود و داماش گیلان برابر نیروی زمینی به میدان برود؛ اما برای این باشگاه قدیمی، بازگشت لیگ بیش از آنکه شروع دوباره رقابت باشد، یادآور بحرانی است که همچنان بیپاسخ مانده است. بحرانی به نام بلاتکلیفی مالکیت؛ مسئلهای که ماههاست درباره آن صحبت میشود، اما در عمل بیشتر شبیه پروندهای است که فقط از یک میز به میز دیگر منتقل میشود.
تعطیلی سهماهه لیگ میتوانست فرصتی برای پایان دادن به این بلاتکلیفی باشد. زمانی کافی برای آنکه متولیان فوتبال و مسئولان تصمیمگیر تکلیف مالکیت باشگاه را روشن کنند و داماش با ثبات مدیریتی به ادامه فصل برگردد. اما آنچه در این مدت دیده شد، نه حل مسئله، بلکه ادامه همان روند آشنا بود؛ جلساتی که برگزار میشوند، وعدههایی که داده میشود و تصمیمهایی که هر بار به زمان دیگری موکول میشوند.
در این میان حتی خبرهایی از ورود یک خریدار جدید و آمادگی او برای تقبل بدهیهای باشگاه نیز مطرح شده است؛ موضوعی که اگر به شکل رسمی و شفاف پیگیری شود میتواند نقطه پایان این بحران باشد. با این حال روند موجود بیش از هر چیز نشان میدهد مسئله اصلی کمبود راهحل نیست، بلکه نبود اراده برای رسیدن به یک تصمیم قطعی است.
داماش امروز بیش از هر چیز قربانی همین تعللهاست. باشگاهی با سابقه و هوادارانی پرشمار که هر فصل باید هزینه بلاتکلیفی در اتاقهای تصمیم را بپردازد. وقتی یک بحران قابل حل ماهها ادامه پیدا میکند، دیگر نمیتوان آن را صرفاً پیچیدگی اداری یا حقوقی دانست؛ آنچه دیده میشود بیشتر شبیه پاسکاری مسئولیتی است که هیچکس حاضر نیست پایان آن را با یک تصمیم روشن اعلام کند.
