در عصر ارتباطات و فناوری در دهکده جهانی و در عصر پسامدرنیسم از همان آغاز بشریت از عصر حجر گرفته که بر دیواره غارها برای ارتباط با جهان دیگر به یادگار نقشی می‌کشیدند تا به امروز که در فضا برای ساکنین دیگر کهکشان‌ها پیام می‌فرستند، بشر همیشه در این خود شناساندن سیر تکامل را می‌پیمود.

ولی حکایت ازآنجا آغاز شد که گفتند اگر تبلیغ نکنی فراموش میشوی و این تابلوی اقتصادی دست‌به‌دست شد تا به امروز که میگویند اگر ده تومان پول داری نه تومان آن را تبلیغ و مابقی را تولید کن.

در این سیر پیشرفت تبلیغ سیاسیون هم بی‌نصیب نیستند از تبلیغات زبانی، تراکت، پرده و بنر گرفته‌شده تا فضای مجازی.

امروز ولی آنچه بیشتر به چشم عوام می‌آید همان است که بر درودیوار شهر چشم نمایی، چشم‌چرانی و عشوه‌گری می‌کند. از منم منم گرفته تا به به و چه چه …

خوب است راهکاری اندیشیده شود البته اگر دکان بعضی‌ها تعطیل نشود شیوه عوض گردد. همه مردم شهر که چشمانشان دوربین نیست می‌شود جایگاهی برای اطلاع‌رسانی در نظر گرفته شود. با این کار چهره شهر زیباتر و آسمانش دل‌انگیزتر می‌شود.

جالب تر از همه اینکه برخی از بنرهایی که در دو بخش مرکزی و کیاشهر به صورت مجزا نصب گردید، دقیقا مانند هم طراحی شده است فقط در زیرنویس باهم تفاوت دارد.

.

.

.

.

.

حالا این سئوال ذهنمان را درگیر کرده که آیا خود مسئولان دستور نصب این بنرها را داده اند یا مردم به صورت خودجوش اینکار را کرده اند؟

اگر حرکت خودجوش مردمی باشد، مطمئناً هیچ مسئولی راضی نیست که از طریق نصب پرده و بنراز وی تعریف و تمجید شود؛ تبریک زبانی هم مسئولان را دلگرم و دلشاد می کند.

با یک حساب سرانگشتی از بنرهای دولتی و دستوری گرفته که با هزینه بیت‌المال پرداخت می‌شود تا بنرهای شخصی به متری هشت هزار تومان هفت متر تا ده متر عرض خیابان هر بنر زیر صد هزار تومان خوب است این هزینه درجای دیگر ازجمله خانه ایتام، بیماران خاص، افراد بی‌بضاعت و…هزینه شود.

همه این موارد در حالی اتفاق می‌فتد که برخی دوستان برای سالروز حماسه خرداد حتی زحمت نصب یک پرده معمولی بر سر درب اداره یا محل کار خود را هم نکشیده‌اند.

البته به هیچ وجه این مطلب را منتسب به فردی خاص نمی‌دانیم و صرفاً این متن برای جلوگیریاز  زشت شدن چهره شهر تنظیم شده است.

منبع: آستان خبر