در روزهای اخیر خبری به نقل از یکی از اعضای شورای شهر رشت، مبنی بر بیکاری و ولگردی ۵۰۰ نفر از کارکنان شهرداری، در فضای رسانهای و اجتماعی استان گیلان جنجالساز شد. گرچه این عدد بهسرعت از سوی یکی دیگر از اعضای شورا تکذیب گردید، اما اصل موضوع، یعنی وجود نیروی انسانی بدون مأموریت مشخص، هنوز در هالهای از ابهام باقی مانده است. واقعیت این است که حتی اگر تعداد این افراد به اندازهی اعلامشده هم نباشد، وجود یک اقلیت کمکار یا فاقد مسئولیت تعریفشده در یک نهاد عمومی، بهویژه نهادی مثل شهرداری که هر روز در تماس مستقیم با شهروندان است، میتواند بهشدت آسیبزا باشد. چرا که افکار عمومی معمولاً وقت بررسی جزئیات ندارد؛ وقتی مشکلی در بخشی از سیستم دیده میشود، آن را به کل بدنه تعمیم میدهد. امروز در شهر رشت، صدها نیروی خدوم، متخصص و دلسوز در شهرداری مشغول فعالیت هستند؛ نیروهایی که در گرمای تابستان و سرمای زمستان، با کمترین امکانات، به زیباسازی، پاکیزگی، عمرانی و خدماتی شهر مشغولاند. اما متأسفانه عملکرد ضعیف یا حتی حضور بیاثر چند نفر در بعضی واحدها، باعث شده چهرهی کلی بدنهی شهرداری زیر سؤال برود؛ تا جایی که کار به بدبینی، بیاعتمادی و گاهی حتی فحاشی در فضای مجازی و خیابان میکشد. سؤال اینجاست که چه کسی مسئول مدیریت این اقلیت بیکار است؟ از شورای محترم شهر و مدیران ارشد شهرداری انتظار میرود: آمار شفاف و دقیق از وضعیت پرسنل منتشر کنند؛ چه تعداد نیروی فعال، چه تعداد بلاتکلیف. با مدیریت بازآرایی منابع انسانی، از اتلاف سرمایه انسانی جلوگیری کنند. و از همه مهمتر، با رسانهها و مردم صادق باشند. شفافیت، بهترین پادزهر بدبینی است. شهر رشت، با همهی ظرفیتهای فرهنگی، تاریخی و انسانیاش، شایستهی سیستم مدیریتیای شفاف، کارآمد و پاسخگوست. بیایید اجازه ندهیم اقلیتی کمکار، تلاشهای اکثریت زحمتکش را زیر سؤال ببرد.
