روز جهانی آب می توانست با شعار امسالش (آب و مشاغل) بسیار متفاوت از گذشته برگزار شود اما باز هم در جوش و خروش نوروز گم شد.
داستان مطالعه آب در کشور ایران که سابقه ای چندین هزار ساله در توسعه استفاده از ظرفیت های آبی به صورت قنات و سد زیززمینی دارد، بسیار عجیب و غریب شده؛ در به قولی مهندسی ترین و علمی ترین نهاد کشور سد گتوند طراحی میشه که در لحظه افتتاح هم همه می دانستند غلط است و باید اجرا نشود و حال با اعلام جدید که کاهش ۵۷% آب مازاد قابل انتقال در طرح آب بهشت آباد از ۵۸۰ میلیون مترمکعب به ۲۴۶ میلیون مترمکعب در سال، صرفنظر از مسایل مخرب محیط زیستی، توجیه اقتصادی اش را زیر سوال می برد. این سوال پیش می آید آیا گفته فعالان آب درست است، آیا مافیای سد سازی وزارت نیرو را در خود هضم نموده است؟!؟
والنتین فولتسکیو نماینده برنامه محیط زیست ملل متحد UNEP در اولین کنفرانس گرد و غبار (شهید چمران – اهواز) گفت پیام برنامه محیط زیست ملل متحد این است که هر مساله ای در سطح جهانی می تواند یک راه حل داخلی داشته باشد؛ انسان ها از ادامه انتقال آب بین حوزه ای ضربه می خورند و ما این مساله را نمی خواهیم.
آیا وزارت نیرو به فکر مردمی نیست که برای ساخت سد گتوند و کارون ۳ جابجا شدند یا خانواده هایی که برای سد شفارود جا به جا خواهند شد؟؟ (توصیه می کنم که فیلم مادرم بلوط و مادرکشی را ببینید)
با توجه به طرح های قبلی و مشکلات عمده ایجاد شده، زمان آن است که بازنگری اساسی در معیارها و خواسته ها صورت گیرد، شغل و آینده سرزمین ایران وابسته به تصمیم امروز وزارت نیرو است؛ آقای مهندس چیت چیان طاقت بیاورید و به سخنان شش ماه پیش خود پایبند باشید زیرا که حقیقت است: ” باید پایان عصر سد سازی اعلام شود، ما دستکم برای ۳۰ میلیارد آبی که نداشته و نداریم با افراط در سد سازی، سدهای بزرگ مخزنی ساخته ایم.”
آقای وزیر لطفا تنها وزیر نیرو زیست محیطی جمهوری اسلامی ایران باشید و با مدیریت صحیح و علمی آب امنیت و توسعه را حاکم سازید. بازچرخش آب می تواند کلید نجات صنعت و حل بحران اشتغال باشد.
